آسیاب‌بادی‌های ذهنت

آخرين ساخته‌ی داريو آرجنتو را ديدم؛ جالو را. ملغمه‌ای از اروتيسيزم، عقده‌های فروخورده، خونِ تازه و البته انتقام. به‌نظرم آرجنتوی بزرگ در آستانه‌ی 70 سالگی هم‌چنان سرِپا و سرحال است. چه درست می‌گويد جونو (اِلِن پيج، الهه‌ی باروری، مادر زمين) توی آن فصل از جونو که با مارک (جيسن بيتمن) کل می‌اندازد که آرجنتو استاد همين‌ گونه‌ترسناک‌های چيپ و زردِ مشهور به جالو/ Giallo است، نه هيچ‌کس ديگر. جالب اين‌که آرجنتو توی اين آخرين ساخته‌اش، رسمِ رفاقت را به‌جا آورده و جوری به جونو ارجاع می‌دهد. چهره‌ی امانوئل سينيه (در نقش ليندا خواهرِ طعمه‌!) بسيار شکسته شده اما خيلی برای اين نقش مناسب است، آدرين برودی (در نقش بازرس انزو آوولفی) هم به‌خاطر اين‌که همه‌‌ی ماجرا در ايتاليا می‌گذرد انتخاب مناسبی‌ست. اين فيلمِ «زردِ» آرجنتو را از دست ندهيد، رنگ‌های فيلم، فضای سوسپيريا را تداعی می‌کند.

در حین تدارکِ مطلبِ 10 پيشنهادِ آلبوم موسيقیِ 2009 برای ويژه‌نامه‌ی رويش بودم که آخرين آلبوم گروه پروگرسيو متال Riverside را شنيدم؛ آلبومِ Anno Domini High Definition. گروهی خوش‌قريحه و اصالتا متعلق به ورشوی لهستان که به‌زبان انگليسی کارشان را منتشر کرده‌اند، اثر پروگرسيوِ قابل اشاره‌ای که در بعضی از لحظه‌ها شاهکار به‌نظر می‌آيد، هرچند به‌نظرم در فرم، تکنيک، محتوا و نوازندگی (سولوهای جان پتروچیِ اسطوره را می‌گویم)، دريم تی‌اَتر همه‌ی اين‌راه را يک‌بار تا ته‌اش رفته، جوری که خودش نيز در آخرين ساخته‌هایش، گاهی مؤلفه‌های مخلوق خودش را تکرار می‌کند. آلبوم شامل 5 قطعه است، تجربه‌ی شنيدن قطعه‌ی سوم، Egoist Hedonist که مخلوطی‌ست از تم‌های راک دهه‌ی 1980 و لحن و جنس سولوهای استيو وِی (صدالبته نه به آن تکنيک). صدای وُکاليستِ آن- ماريوژ دُدا (اگر درست تلفظ نام کوچک‌اش را نوشته باشم) در بعضی از لحظه‌ها، يک‌جوری آدم را به‌ياد وينست کاوانا، وکاليستِ افسانه‌ای آناتما می‌اندازد.

و حالا تکميلِ فهرستِ 10 عنوان آهنگِ برترِ 2009، هرچند که شما هم قرار بود منتخب‌هايتان را بنويسيد که هيچ، اصلا چيزی ننوشتيد. کجایی صوفيا نصراللهی، تو که من را متهم به ننوشتن و بی‌حال بودن می‌کردی؟!

10 آهنگ برتر 2009 (ادامه‌ی پست قبلی، بدون ترتيب):

Wither از آلبومِ Black Clouds and Silver Linings
مانده بودم ميان اين آهنگ و آن يکی شاهکارِ ديگرِ آلبوم؛ A Nightmare to Remember، که سرانجام راضی شدم به انتخاب اين يکی. اتفاقی که معمولا برايم در تمام آلبوم‌های دريم تی‌اَتر می‌افتد. در مورد اين قطعه‌ی ذاتا دهه هشتادی پيش‌تر در همين‌جا هم نوشته‌ام؛ اين‌که روایت پتروچی و دریم تی‌اتر عزیز است از پروسه‌ى خلق، همان موقع ترسناک و آشنای مواجهه با کاغذ سفید؛ لحظه‌ى تولد کلمه. قطعه‌ی آشفته‌شدن انتقام همه‌ی ماست از لحظه‌های سخت و غريب زايمان کلمه.

Candy از آلبومِ Sunny Side Up
کلا اين دومين آلبوم پائولو نوتينی- با عنوانِ خوشمزه‌ی تخم مرغ نيمرو/ Sunny Side Up- را همه‌جوره هستم. يک آلبوم فولک راک که با اکسنت‌های تقريبا رِگه‌ی نوتينیِ اسکاتلندی‌تبارِ 22 ساله ادا می‌شود. آهنگِ Candy به‌شدت آدم را به‌ياد آهنگِ Jenny Don’t Be Hasty آلبوم قبلی‌اش می‌اندازد. ضمن اين‌که از ترانه‌ی Worried Man Blues (ترانه‌ی يکی‌مانده به‌آخر آلبوم) نيز غافل نشويد که شما را ياد ترانه‌های حالا کلاسيک‌شده‌ی فرانکی لين (مثلا ترانه‌ی عنوان‌بندی جدال در اوکی‌ کرال) می‌اندازد.

Shot in the Back of the Head از آلبومِ Wait for Me
قطعه‌ای الکترونيک و بسيار مينی‌مال از تازه‌ترين آلبوم Moby. اين آهنگ (و کلا اين آلبوم) را توی ماشين‌تان می‌گذاريد و راه می‌افتيد توی خيابان و همه‌ی قاب‌ها را «مايکل مان»وار خواهيد ديد. ديويد لينچ برای اين قطعه موزيک ويدئو ساخته است.

Amongst the Waves از آلبومِ Backspacer
خبر خوش این‌که توی این آلبوم جدید گروهِ پیش‌کسوتِ گونه‌ی گرانژ/ آلترنیتیو راکِ Pearl Jam با یک ادی وِدِر سرحال، هنوز طرفیم که به اصولِ سبک‌اش هم‌چنان پایدار است. این آهنگِ ذاتا دهه هشتادی (و آهنگِ یکی مانده به آخر آلبوم، Force of Nature) ما را با سرعت نور به دورانِ پاگرفتنِ آلترنیتیو راک در اوایل دهه‌ى 1990 پرتاب می‌کنند.

Blue از آلبومِ Far
اساسا خانم رجینا اسپکتور برای خودش حکایت و ماجرایی‌ست که باید سر فرصت به خودش، گونه‌ی موسیقی‌اش و به‌خصوص این آلبومِ تازه‌اش توی یک پست دیگر بپردازم. فقط همین را داشته باشید که سادگیِ سبکِ او بسیار غریب و پیچیده است! مثل شاهکارهای هنری خیلی ساده‌ی دیگری که می‌شناسیم؛ مثلا شازده کوچولو. خیلی با خودم کلنجار رفتم تا فقط همین یک آهنگ را از کل این آلبومِ آنتی فولک برگزینم.