پنجرهی چشمانم
تازه اضافهشده: اول اینکه سرانجام از اینجا به مکان تازه نقل مکان کردم؛ وبسایت شخصیام کافهگرد به این آدرس: navidghazanfari.com. نوشتههام را از این به بعد میتوانید توی آن وبسایت دنبال کنید. ضمن اینکه آرشیو نوشتهها و یادداشتهام در روزنوشتهای سینمای ما- آسیاببادیهای ذهنت، که دیگر وجود ندارد- را هم میتوانید همینجا ببینید.
دوم اینکه رونای شمارهی ۴ یک هفتهایست روی کیوسکهاست، خیلی خوب شده. پروندهی ستارهها در بلاکباسترهای تابستانی را در بخش سینمای جهان داریم و ۲ صفحه پیشنهاد آلبومهای موسیقی نیمهی اول سال را در بخش موسیقی جهانش، بهجز باقی مطالب خواندنی این ماهنامه. هنوز از سفر برنگشته بودم که منتشر شد. سرانجام رونا هم به نظم خاصی رسید خدا را شکر. برای شمارهی آبان داریم پروندهای درستودرمان برای اینسپشن (که بعد از تماشای دوباره، اینبار در سینمایی بهتر، بیشتر دوستش دارم اما همچنان ایرادهام به آن باقیست، ضمن آنکه بهنظرم القا ترجمهی مناسب برای عنوانش است) درمیآوریم که حتما حرفهام را دربارهی اثر تازهی کریستوفر نولان در قالب یادداشتی خواهم نوشت. فعلا این دیالوگش را داشته باشید تا بعد:
... اولین لایهی رویا یک هفته، دومی نیمسال و...
آریادن (الن پیج): و سومی ده سال طول میکشه. آخه کی ده سال میخواد تو رویا زندگی کنه؟
یوسف (دیلیپ رائو): بستگی به رویاش داره.
هربرت گِرونمهیر دریغانگیز و قابهایی که مارتین روهه ثبتکرده، خیرهکننده است. ویولِنته پِلاسیدو در نقشِ کلارا، مسحورکننده است و دائما بهیادمان میآورد که بعد از بانو اینگرید برگمن (و کمتر دخترش، ایزابلا روسولینی) همچنان نشانههایی موجود است از شمایلِ روسپیِ ستایشآمیز و معصوم در سینما. کلونی به کاراکتر مردِ تنها و محتاطِ اینجور قصهها ابعادی جدید و حیرتانگیز بخشیده؛ میخواهم جرأت کنم و بگویم که او از کاستلویِ مخلوقِ دلون و ملویل، تنهاتر اما پرشور و اشتیاقتر است... شک نکنید بعدها از این تریلر جمعوجور (معادل در بروژِ دو سال پیش) بیشتر خواهیم گفت و شنید.پ.ن: ترجیح میدهم فعلا چیزی دربارهی اینسپشن ننویسم و قضاوتی نکنم که فیلم را در بد شرایطِ جسمی و روانی دیدم و البته در بد سینمایی (از سالنهای جواهر در شیشلی). عوضش آمریکایی را دو بار دیدم؛ یکبار در سالن ایستینیهپارک و بار دیگر کانیون. بینظیر است این فیلم. ترانهی تیتراژ پایانی اجرای مشترکِ کیوبی و بلیزاردز، با عنوانِ پنجرهی چشمانم را دریابید که همچون فیلم یادآور شاهکارهای دههی ۱۹۷۰ است.
آلبوم گروهِ کانادایی و ایندی راکِ رِیزد بای سوآنز را برای مایکل- پسر کاترین و دیوید- آورده و مایکل میگوید که همین آلبوم را بهتازگی از اینترنت دانلود کرده و کلویی: «خب، کاور و جلدش رو که دیگه دانلود نکردی. اینجوری همیشه این سیدی کنار دستته. از اینترنت متنفرم...». مور در نقشِ زنِ تحصیلکرده و مستاصلی که اینبار در اثری دیگر از اِگویان او قرار است بهعنوانِ تماشاگری خودآزار ظاهر شود، بینظیر است؛ کاترینی که مور آفریده، آرزوهای فروخوردهاش را از زبان و حتا در قالبِ کلوییِ روسپی/ کارآگاه/ خلاق، تصور میکند. چشمهای ریزسنجِ اِگویان، حتا از کَکمَکهایِ دست و صورت او هم بهسادگی نگذشته. نیسِن (که در گیرودارِ ساخت همین فیلم، همسرش- ناتاشا ریچاردسن- را براثر سانحهای از دست داد) همچون همیشه باوقار و آنقدر درشتاندام هست که تمام پهنای صورتِ مور در یک دستش جا شود! آماندا سِیفرید اما بهرغم اینکه خردسوز و هوشرباست، با بازیِ کمتر کنترلشده و کمی اغراقآمیزِ خود از جایی به بعد، داستان را لو میدهد. طراحی فیلیپ بارکِر و دکورهای جیم لَمبی بسیار چشمنوازند.
عادت کرده بودیم تا پیش از این، دشمن درجهیکِ رابین را توی قصه (از ماجراهای رابینهودِ کورتیز و کیتلی با حضورِ ارول فلین بگیر تا مثلا هجویهی بروکس از این قصه؛ رابینهود: مردان با لباسِ تنگ) شاهزاده جانِ خبیث و ضعیفالنفس بدانیم، یا داروغهی ناتینگهَم. اینجا اما دشمن اصلیِ اسطورهی یاغیِ جنگلِ شروود، پیش از آن حکایتها، شاه فیلیپِ فرانسویست. اصلا راحتتر از اینها حرف بزنیم؛ رقابتِ دیرینه و جذابِ میان اصالت و ذاتِ انگلیسیها و فرانسویها که آقای اسکاتِ با استعداد در آستانهی پیری و کهنگی در یک سالِ خوب (2006) خیلی یله و راحت بهآن پرداخت (مثل مسابقهی تنیس میان مکس (کرو) و دوفولت (بوردون) که مکس خودش را فرد پری- تنیسورِ مشهورِ آمریکایی- و دوفولت، رنه لاکاست- قهرمانِ تنیسِ فرانسوی- جا میزنند) حالا بهگونهای دیگر در تازهترین ساختهاش سربرآورده؛ اگر کرویِ خشک و انگلیسیمآب در یک سالِ خوب، هویتش را توی تاکستانهای عمویش در فرانسه جستوجو میکند و آنجا با پدر پیر و سرخوشِ دوفولت که اهل دل است، همپیاله می شود و سرانجام فانی (ماریون کوتیارد) را مییابد، اینجا در رابینهود، شهدِ هوشربایِ کندوهایِ عسلِ پدر تاک را در دلِ جنگلهای ناتینگهَمِ انگلستان و کنارِ فون سیدویِ روشندل و ماریان (بلانشِت) سرتق پیدا میکند و مقیم همانجا میشود. تصاویری که جان مَتیسنِ فیلمبردار از دشتها و جنگلهای ناتینگهَم و آفتاب پاییزیاش ارائهداده، قابل ستایش و فیلمنامهی قرص و محکم و پرجزئیاتِ هِلگِلند مثالزدنیست. اینکه منتقدان چندان دل خوشی به تازهترین روایتِ رابینهود نشان ندادهاند، میتواند بهخاطر روایت متفاوتِ اسکات باشد یا شروع دیرهنگامِ (ایرادِ جدی و آشکارِ فیلم) رابطهی جذاب، طناز و پرکششِ میانِ کرو و بلانشِت؛ رابطهی میان آن دو (یادآورِ رابطهی میان کرو و کوتیارد در یک سالِ خوب) از دقیقهی 60 فیلم شروع میشود. تمِ موسیقییی که مارک استرِیتنفلدِ آلمانیتبار برای فیلم ساخته، بهیادماندنیست.
کريستوفر نولان را با تقابلِ تاريکی و نور در ساختههايش تداعی میکنيم (و بهراستی اين مصداقِ سالنِ سينما نيست؟) اغلب کاراکترهای مخلوق داستانهايش دغدغهی «نور» دارند؛ کارآگاه ويل دورمر (آل پاچينو) در بیخوابی، وسط سرزمينِ آفتاب نيمهشب- آلاسکا- گيرافتاده، ازطرفی بايد ماموريتاش را انجام دهد ضمن آنکه همزمان حقيقتی ديگر را بايد ميان آن همه نور و روشنایی مخفی نگه دارد. ميزانِ خصومت و تسلط نور سفيد با چهرهی دورمر، جایی از فيلم مشخص میشود که زنِ صاحبِ مهمانخانه چراغ اتاقش را يکهو روشن میکند؛ «لطفا (چراغها رو) خاموش کنین!». اصلا وجههی پلشت و مکملِ دورمر- فينچِ نويسنده (ويليامز)- ميان آن نور سمج و روشنایی بیپايان است که ظاهر میشود. بتمن، اين قهرمانِ سياهپوش، بهرغمِ آسمانخراشهای بلندِ گاتمسيتی در شواليهی تاريکی که هيچ شکاف و منفذی برای رسيدن نور به سطح خيابانهای شهر باقی نمیگذارد، با خواص آشکارندهی نورِ سفيد مشکلی اساسی دارد؛ او هرگز در روشنایی روز در هيات قهرمانی نقابدار ظاهر نمیشود. با تمام اين حرفها اندك روزنهای كافیست تا شَرورِ مجنونی همچون جوكر (هيث لجر) از ميان ترسها و كابوسهای هميشگی قهرمانِ «فوتوفوبيا» سربرآورد، غير از اين است که جوکرِ نابودگر نيز منبعِ عدالتِ شهر گاتم- هاروی دنت (اکهارت)- را نشانه گرفته؟ عنوانبندی شروعِ مِمنتو نيز مورد جالبیست؛ يک قطعه عکسِ پولارويد، که انگاری مقابلِ نور پروسهای برعکس را طی میکند تا در انتها کاملا تصوير عکس محو و مات شود.
زندگینامهی جنجالی و تاثیرگذارِ دکتر جک (با نام اصلیِ مراد) کوورکیان که مروج و حامیِ شیوهمرگهای موسوم به اُتانازی/ مرگِ راحت برای بیمارانِ لاعلاج است و به همین ترتیب در دههی 1990 به خودکشی 130 بیمار در این ایالت آمریکا کمک میکند، بهقدری تحریککننده و جذاب هست که مخاطب را حدود 135 دقیقه، در هر شرایطی با خود بکشاند. اقتباسی که از کتابی با عنوانِ میانِ مردن و مرده نوشتهی هری وایلی و نیل نیکول- دوست و دستیارِ دکتر کوورکیان در این مسیر که جان گودمن نقشش را توی فیلم بازی میکند- انجام گرفته است. پیگیریِ جدی تماشاگر اما زمانی آغاز میشود که میبینیم جک (پاچینو در بازگشتی موفق) چهگونه، آنقدر راسخ، خونسرد و البته بیرحمانه، فرآیندِ کشتن (یا بهتر است بگوییم خودکشی بهسبک اختراعیِ کوورکیان که ثناترون نامیدهاش) بیماری که هیچگونه تحرکی از خود نمیتواند داشته باشد را برایش تشریح میکند؛ «خیال داریم به عذابت پایان و با دادن اعضای بدنت به مریضای دیگه، به مرگت معنی بدیم... اول به خوابی طولانی میری و بعد این مایع کلرید پتاسیم قلبت رو ازکار میندازه»، درست بهمانندِ یک افسر نازی که دارد با خونسردی زندانیاش را شکنجه میدهد. جک رو نمیشناسی اما با چنین عنوان و عبارت تبلیغاتیای که برای خود درنظر گرفته؛ «این چهرهی یه قاتله؟»، عبارتی که جک از هیات منصفهای که سرانجام متهم میشناسدش میپرسد، قصد دارد وجههی کمتر شناختهشدهی کوورکیان را عریان سازد. 
عرصهی راک اند رولِ دههى 1970 است. همانگونه که گفتهشده؛ دو پادشاه در یک اقلیم نگنجند، جون و شری نیز بهرغم رابطهی عاطفی میانشان، نمیتوانند بهکار خود ادامه دهند. داکوتا فنینگ در نقشِ شری کری، چهرهای که خیال دارد آگاهانه به نسخهی بدلیِ شمایلهای پاپ دههاش مبدل شود، خوش درخشیده (او اساسی استخوان ترکانده!) و کریستین استوارت تلاش ستایشآمیزی کرده تا از صورت معصومانهی کاراکترِ بلا سوآن در سریِ گرگومیش فاصله بگیرد. اگر این حالتِ لعنتی توی چشمانش نبود، میشد خودِ جتِ وحشی. مایکل شنون برای درآوردنِ شمایلِ کیم فولی- تهیهکنندهی مشهور و خوشنامِ موسیقی- زیادی اغراق کرده. این پوستر راناِوِیز که اینجا گذاشتمش، بیانگرِ همهچیز است؛ اشاره به ترانهی مشهورِ چری بامب/ Cherry Bomb این گروه که نمایشگر حالوروزِ شری کریِ خواننده و بهطور کلی، تمامِ نوجوانانِ درآستانهی انفجارِ دههی 1970 آمریکاست.
فاسترها، که مدتهاست از ازدواجشان گذشته و دیگر به روزمرگیِ معمول تن دادهاند، تصمیم میگیرند شبی را بهدور از خانه و دو بچهشان، متفاوت بگذرانند. آنها تا پیش از این بزرگترین تفریحشان این بوده که توی رستورانهای ارزانقیمت بنشینند و قصهی زندگی سایر زوجها را حدس بزنند و از آنها شوخی درست کنند. حالا خیال دارند به یک رستورانِ گرانقیمت در بالای شهر بروند، آنهم بدونِ داشتنِ میزِ رِزِرو. فیل فاسترِ شوهر، که از نظر خودش برای اولینبار توی زندگی زناشویی زده به سیم آخر، خودشان را خانوادهی تریپلهورن معرفی میکند که سر میزشان حاضر نشدهاند و به این ترتیب فاسترها بهجایشان مینشینند. همین ریسکِ کوچکِ فیل در زندگی، کافیست تا باقیِ وقایعِ حیرتآورِ آن شب، رقم بخورد؛ دو گنگستر فاسترها را با تریپلهورنها اشتباه میگیرند و مدعی میشوند که فلاش مموریِ رئیسشان- میلِتو- دست آنهاست و باید پسش بدهند.
جایی از اواسطِ اين اکشنِ خوشساخت و خوش بر و رو، ساختهی سيلوِن وايتِ تازهوارد به عرصهی جهانیِ سينما که سه چهار هفتهای هم (در آوريل و مِی) جزو پرفروشهای اکرانِ آمريکای شمالی بود، وردستِ شرورِ ماجرا- وِيد (هالت مککَلَنی)- از مکسِ خبيث (جيسن پَتريک) سؤالی راجع به تکنولوژی و جزئياتِ سلاحِ هستهایِ بهخصوصی که بهاش اِسنوک میگويند، میپرسد و مَکس با خونسردی جواب میدهد: «چی راجع به تاکيونها میدونی؟» و وِيد که ظاهرا توی زندگیاش فقط زده و کشته، میگويد: «هيچی»، مکس: «و تئوری زنجيرهی ذرات بنيادی؟»، وِید: «هيچی»، مکس: «تکينِگی در فيزيک؟»، وِيدِ بینوا: «تو بگو يه کلمه!» و سرانجام مکس میگويد: «پس گمونم بايد بیخيالش بشيم». و اين استراتژیایست که وايتِ فيلمساز در سراسرِ پلات (دارد اصلا؟!) و روايتِ اکشن/ تريلرِ بازندهها بهدست گرفته؛ اينکه هرجا ديد توضيح اضافه راجع به جزئيات و مصالحِ قصهاش، مخاطبی را که هدف گرفته میپراند، سريع از کنار آن رد میشود، ضمن آنکه اين شوخیِ هوشمندانه، بستری مناسب برای هجو سايرِ قصههای علمی/ تخيلیِ متاخر سينما فراهم میکند. وايت که پدرش بسکتباليستِ آمريکاییِ حرفهایست و در پاريس بهدنيا آمده و تحصيل کرده و بهمانندِ اسپايک جونز و ميشل گوندری از دنيای موزيکويدئو میآيد (وايت همکار اين دو فيلمساز هم بوده) قاعدهی بازی را خوبس بلد است و میداند برای جماعتِ کمحوصله و مصرفگرای آمريکایی، چه پکيجِ خوشهضمی بايد مهيا کند.
و سرانجام اينکه؛ آلبوم تازه منتشرشدهی مورچيبا/ Morcheeba را با عنوانِ خون مثل ليموناد/ Blood Like Lemonade از دست ندهيد. خبر خوش اينکه وکالِ خوشصدای اين گروهِ بريتانيایی- اسکای- دوباره با اين گروه تريپ هاپ همکاری میکند و خاطرهی خوشِ روزهایِ اوج اين گروه را با آلبومِ خاموشیِ بزرگ/ Big Calm زنده خواهد کرد. جالب اينکه خون مثل ليمونادِ مورچيبا، توامان صدای اسکای را دارد و سبک ريتم اند بلوزی که اين گروه در آلبوم خوبِ پادزهر/ The Antidote (اولين آلبومِ مورچيبا بدون صدای اسکای) در 2005 ارائه کرده. از آهنگهای دوم/ Even Though، سوم/ Blood Like Lemonade و پايانی/ Beat of the Drum غافل نشويد.
آهنگِ رویای کالیفرنیاییِ گروهِ ماماز اند پاپاز را دیوانهوار دوست دارم. برایم خاطرهانگیز و پراز حس بازگشت به خانه است. شاید خاطراتِ اولینبار تماشایِ فارست گامپ باشد، نمیدانم، گرم و پراز شور میشوم وقتی چندباره گوشاش میدهم؛ «...رویای کالیفرنیایی/ توی همچه روزِ زمستانی...». بههرحال این قطعهی پاپ راک بعدها انقدر مشهور و محبوب شد که اصلا خودش بشود مصداق یک خردهفرهنگِ پاپِ آمریکایی و اصلا هرکس «رویاهای بیپایان» داشته باشد، فورا این عنوان دوستداشتنی را بهاش نسبت خواهند داد. گفتم که موزیسینها و گروههای راک و حتی سایکدلیک بسیاری این ترانه را کاور کردهاند، من اما شیفتهی اجرایِ سول/ فانکِ بابی وومَکام، همان وومَکی که ترانهی Across 110th Street (که تارانتینو روی تیتراژ جکی براون گذاشتهاش) هم از آن اوست. موزیسینِ کاردرستیست. موسیقی گونهی سولاش فراوان اصالت دارد. آهنگهایش آدم را بهیاد کارهای لالو شیفرین میاندازد؛ خاطرتان هست موسیقی متنِ بولیت را که توی خیابانهای سن فرانسیسکوی کالیفرنیا. گفتم بهتان اینگونهی موسیقی اصیل متعلق به کالیفرنیاست.
بله، درست است، من و همهی منزجران از این جماعت نیز با طرفدارانِ دوآتشهی این تیمِ منفور و بیافتخار همراه و موافقیم که با آلمانِ همیشه و هرسال و هر دوره متفاوت است (طنز اصلی ماجرا درست همینجاست، بهقول دوست و همکارم، علی مصلحِ ایتالیایی/ آرژانتینی که میگوید؛ «جالبه که خود طرفدارای آلمان هم میگن، تیم ایندوره دوستداشتنیه! یعنی پس تا الان چیرو دوس داشتن؟!») تفاوتِ آلمانِ ایندوره اما تاحدیست که هیچ نشانی از قوم و ملتِ آلمان ندارد. آنها همانگونه که روزگاری مردی کوتاه (از هر لحاظ) را رهبر صدا میزدند که بهقولِ تصویرِ لوبیچ، بدش نمیآمد بهخودش نیز سلام نظامی بدهد؛ "Heil myself"، و مثلا کسب افتخار کند، حالا هم در تیم (تقریبا) ملیشان، کلوزهی گلدزد را انداختهاند جلو تا جلوی همهگان از هویتِ نماندهشان دفاع کند و هی بهخودش سلام بدهد.
راسل کرو در مردِ سیندرلایی/ Cinderella Man (ران هوارد، 2005)
جیمز کان، بهجایِ تیموتی لاکوود در ابری با احتمالِ بارشِ کوفته قِلقِلی/ Cloudy With a Chance of Meatballs (فیل لورد، 2009)
جف بریجز در دلِ شوریده/ Crazy Heart (اسکات کوپر، 2009)
جی. کی. سیمونز در جونو/ Juno (جیسن ریتمن، 2007)
هومر سیمسون در سیمسونها/ The Simpsons Movie (دیوید سیلورمن، 2007)
آلبرت فینی در ماهیِ بزرگ/ Big Fish (تیم برتن، 2003)
لیام نیسن در ربودهشده/ Taken (پییِر مورِل، 2008)
توبی مگوائر در دو برادر/ Brothers (جیم شریدان، 2009)
هیو گرانت در دربارهی یک پسر/ About a Boy (برادران ویتز، 2002)
ازسویی ديگر، کمدیِ پايرت ريديو بسيار کمرون کرویی ازآب درآمده؛ جعبهی صفحههای موسيقی باب (پدرِ کارل جوان که شمايلِ کت استيونس را دارد) که همراه با آهنگِ «پدر و پسر» استيونس توی کشتی درحال غرقشدنِ پايرت ريديو، پخشوپلا میشود، همانقدر احساساتیمان میکند که کيفِ صفحههایی که خواهر ويليام (فيوجيت) در تقريبا مشهور برايش بهيادگار میگذارد، بگذريم از مادرشان (مکدورماند) که درواقع همان مجری قانون است، از طرف ديگر دیجیها و قطعههای انتخابیشان برای شنوندگان، حکم راهنمای سفرِ موزيکالِ کلر (دانست) برای درو (بلوم) را در فصل انتهایی اليزابتتاون دارد.
نمیدانم در بازیِ آلمان- استراليا دقت کرديد وقتی موريسلاو کلوزه- يکی از همين ژرمنهای بیافتخار- گل زد، با دستش، شمارهی 3 را با زبان اشارهی اصيل آلمانی نمايش داد (که يعنی اين سومين جام جهانیایست که برای اين تيمِ منفور گل میزند) لابد يادتان مانده در حرومزادههای بیشرفِ تارانتينو که مايکل فاسبندر در نقش آن ستوان آمريکایی- هيکاکس- چهطور روی همين نمايش عدد سه (وقتی میخواست توی آن کافه، جلوی آن همه افسر نازی برای سه نفر مشروب سفارش بدهد) گاف و سوتیای بیبديل داد و لو داد که ذاتا آمريکاییست، نه بیافتخار. داورِ آخرين بازیِ ژرمنها تا الان- در مقابل صربها- حساب کلوزه را حسابی کف دستش گذاشت. راست گفتهاند؛ انتقام غذاییست که سرد سرو میشود.
حکایتِ این فیلم نیز مثل ادای ارادتِ هرتسوگ به نوسفراتوی ویلهلم مورنا میشد با این تفاوتِ عمده که دو ستوانِ مخلوقِ کایتل و کیج، هیچ ربطی به شباهتِ کُنت دراکولای کینسکی به کُنت اورلاکِ مکس شرک ندارد؛ ستوان مکدانای کیج (که قوزیست و حراف و مثل اغلبِ کاراکترهایِ مخلوقِ هرتسوگ بهطرز دیوانهواری میخندد) باوجود همهی جاهطلبیاش، درست بهمانند شخصیت کاسپر در معمای کاسپر هاوزر (1974) اگر از دنیای شخصی و رؤیاهایش جدا بماند، کارش به جنون میکشد، هاروی کایتل اما در نسخهی فرارا بیرحمتر از این حرفهاست، او درست بالای سر اجساد، بهفکر هرزهنگاری و شرطبندیست. ستوانِ کایتل در ضمیر ناخودآگاهش توی آن شهرِ گناه، در جستوجوی رستگاریِ نهایی و ترحم و عفو کاتولیکیست، او برای رسیدن به تمام اینها تا اوج فروپاشیِ اخلاقی میرود و بلکه از آنهم رد میشود. نکتهای که اثرِ قابلِ اشارهی هرتسوگ و تولد دوبارهی کیج در قالبِ مجنونِ ترسناکی دیگر (بهمانندِ شخصیتاش در وحشی در دلِ لینچ) را به پِلِیبَک/ بازنواختی رها و همگام با توهمهایِ ضدقهرمانِ ماجرا در مقابلِ ساختهی کلاسیک کالتِ ماندگارِ فرارا قرار میدهد. مقایسهی این دو اثر، آدم را بهیادِ مقایسهی چرخشِ کامل (1997) نئونوآرِ شلوغ و پرافادهی الیور استون و رد راک وست (1992) نئونوآرِ حالا کلاسیکشده و شستهورفتهی جان دال میاندازد، وقتی نسخهی دال را بین این دو انتخاب میکنی، همه چپچپ و یکوری نگاهت میکنند.
پالوما فيث؛ اين اسمیست که از سال گذشته (برای من البته) جا مانده و خيلی اتفاقی با او و اثرش آشنا شدم. مدتها، همراه با شنيدن يک قطعهی پاپيولار (بهحدی که اين روزها زياد از شبکهی امتیوی ويديويش پخش میشود) دلم، تنم نلرزيده بود و يکهو با شنيدن لحن و صدای بهشدت بلوآيد/ بريتيش سولِ پالوما در ويديوی «وارونه/ Upside Down»اش – ويديویی که خيلی بهفرمِ تکههای موزيکالِ فيلمهای دههی 1950 و 1960 ساخته شده، تکنیکالر- مسحورش شدم، بهسرعت آلبوم او را با عنوان عجيبی که تيترش کردهام برای اين پست- Do You Want the Truth or Something Beautiful – دانلود کردم و همان اولين قطعهاش ضربهی کاری را بهام وارد کرد، در مقابلِ موسيقی و لحنِ وحشی و البته سول- پاپِ پالوما، دافی، جوز استون و ايمی واينهاوس (اسم شارون جونز و دپ- کينگز را نمیآورم چون احترامشان واجب است، برای اجرای ترانهی تيتراژِ ابتدای توی آسمان که توی پست قبلی هم گفتم) بايد بروند کار ديگری پيشه کنند. راستش با قطعهی اول آلبوم – Stone Cold Sober- يادِ شوروحالِ ترانهی بابی وومَک- Across 110th Street – روی تيتراژِ ابتدایی جکی براون افتادم و باورم شد که کوئنتين تارانتينو همچنان میتواند به آثار جديدِ پاپيولار نيز (برای استفادهکردن در فيلمهای احتمالی آيندهاش) اميدوار باشد. اولين قطعهی آلبوم خانم پالوما (که از اتفاق اسمش هم بسيار تارانتينو/ رودريگزیست) را میشود ريخت روی آیپادی، موبايلی چيزی و درست مثل پم گرير توی تيتراژِ ابتدای جکی براون ابتدا با قدمهای آهسته شروع کرد به راهرفتن و بعدهم يکهو دويدن را آغاز کرد، يا میشود آهنگ دوم – دود و آينهها (عنوانِ ترانه را داريد که)- و البته همان وارونه و همچنين قطعهی 7 که ترانهایست اصالتا سول با عنوان نيويورک را گلچين کرد روی يک سیدی و گذاشت تا ابد توی ماشينت بماند که گاهی در اوج روزمرگی برای رسيدن به شور و شوق لازم است در دسترس باشند اين لعنتیها. مدتیست صبحهای زود میروم و توی پارکی اطراف خانهمان میدوم، درست همزمان با کشف اين اکسير و فروکردناش توی مغزم با هدفون، انگاری که دوپينگ میکنم، مثل آن فصل خدای کرنک که جيسن استاتم يکهو وسط خيابان... هيچی ولش کن! ياد فصلِ انتقامهای سرد و شيرينِ شخصيتهای تارانتينو میاندازدم لامصب. مدتها بود اينطوری با يک قطعهی پاپيولار دلم نلرزيده بود...
...اينروزها کارهای وبسايت 
اول اينکه؛ با شروع بهکار بيستوسومين نمايشگاه کتاب تهران، وبسايت 
خيال دارم بيشتر بروم سراغ رويوی فيلمهای جمعوجور، مهجور و اگر پا بدهد کمدی/ رُمانسها. اولين رويو و اولين فيلم هم شد کمدی رُمانتيکِ تازهی سالِ کبيسه/ Leap Year ساختهی آنند تاکِرِ هندیتبار (با فيلمنامهی سايمن بيوفوی) که هم منتقدان حسابی بهاش توپيدهاند (فقط راجر ايبرتِ کمدی رمانتيکباز نکتهاش را گرفته و به آن 3 ستاره داده است) و هم تماشاگران انگاری حوصلهشان سررفته است. اجرای گرموشيرينِ ايمی آدامس همراه با زوجِ ناجورش متيو گودی را توی اين کمدی رمانسِ (با چاشنی آبوهوای ايرلندی) شيرين از دست ندهيد. برعکس اين يکی البته میشود ساختهی تازهی نانسی مهيرز- it’s Complicated- که حسابی توی ذوقام زد و برعکس کمدیهای خوب قبلی خانم مهيرز، اينيکی حسابی لوس و نچسب ازآب درآمده است؛ گرما و حرارتِ رابطهها (چه استريپ با آلک بالدوين و چه استريپ با مارتين) برعکسِ شيمیِ گرمِ زوجِ ناجور و غريبِ سالِ کبيسه که آدم را يادِ مکداول/ دپارديو در گرينکارت میاندازد، اصلا درنيامده، شوخیهای اصطلاحا رختخوابی و سکسی ديگر برای بالدوين/ مارتين/ استريپ اصلا جواب نمیدهد، درست برعکس شوخیهای جذابی که نمونهاش را پيشتر در Something’s gotta give با زوجِ دوستداشتنی کيتن/ نيکلسن ديدهايم (استاد نيکلسن که رسما پارودی شخصيت خودش را اجرا کرد، او اخيرا در سرشماریای که برای شخصيتهای مشهورِ مذکری که بيشترين همخوابگی را با زنان داشتهاند با رقم 2000 زن، رتبهی پنجم را بعد از فيدل کاسترو (با 35000 زن مقام اول!) و وارن بيتی و چارلی شين و ويت چمبرلينِ بسکتباليست، بهخود اختصاص داده است) 
در انتها اينکه؛ لبهی تاريکیِ مارتين کمپل، با بازیِ گيبسن در نقشِ کريون و ری وينستن در نقشِ جدبرگ، اسامی بهجامانده از دورانِ نوجوانیمان (و البته موسيقی کلپتون/ مايکل کيمن، بازيگر زنِ نقش اما توی خاطراتِ رونالد کريون، دوبلهی خوب با صداهای جلال مقامی و حسين عرفانی بهجای داريوس جدبرگ و هزارويک چيز ديگر) را ديدم، راستش اصلا ارضا نشدم. واقعيت اين است که بازسازی کمپل از اين مينیسریِ شاهکارِ شبکهی بیبیسی فقط در حدواندازهی يک تريلرِ خوش سروشکل (نوشتهی بيلی موناهان و موسيقی هوارد شور که تم آن هيچ ربطی به موسيقی قبلی ندارد) باقی میماند؛ جالب اينکه از آن روايتِ تودرتو و پیرنگِ شاهکار (با طعمِ فيلمهای نوآر و رمزآميز) فقط خط اصلی داستان، چند نما و اسمهای آشنا باقی مانده و ديگر هيچ. حتی محل وقوع داستان و شرکتِ اتمی نورثمور از انگليس به بوستونِ آمريکا (برای مقاصد سياسی لابد) نقل مکان کرده. داريوس جدبرگ (بهرغم بازیِ خوبِ وينستن) شخصيتی بسيار منفعل بهنظر میآيد. میماند بعضی از فصلهای اکشن که خوب ازآب درآمده، که اگر نبود ديگر بايد به مارتين کمپل اينکاره يا عقل خودمان شک میکرديم.
اصلا خصيصهی مخلوقاتِ آسمانی (اين شاهکارِ جمعوجور و قدرنديدهی جکسن در آمريکا و مطبوعاتِ داخلی که محصول نيوزلند در 1994 است و شيرِ نقرهای فستيوال همان سال را هم ربود) اين است که با فيلمنامهی استخواندار و قرصومحکمِ نوشتهی خودش و فرن والش (که در نوشتن لاولی بونز هم مشارکت داشته) و کمکگرفتن از يک سری ايدههای بصریِ کمخرج مثل انيميشنِ عروسکهای سفالی و پيوندزدن آن با گونهی سينمایی ترسناکِ اسپلاتر (جنونِ پنهانِ جکسن!) مرز ميان تخيل و دنيای واقعی بدون اغراق به تار مویی میرسد. حالا خبر خوش اينکه جکسن بعد از غرقشدن در دنيای فانتزی عروسکهای (اينبار البته گرانقيمت) کامپيوتریِ سریِ ارباب حلقهها و کينگ کونگ، دوباره به همان فضای برزخگونه (اينبار خود عالم برزخ!) که پولين و جوليتِ خيالبازِ داستان نام آنرا «دنيای چهارم» گذاشتند، بازگشته و اينبار البته بعد از کولهباری تجربه کسب کردن از دنياهای تماما روياگونِ کارهای قبلی، در لاولی بونز دنيای چهارم را 
کاملا برایمان بهنمايش گذاشته و مرز آن با دنيایِ روزمره و واقعيت را به همان شيوهی مخلوقاتِ آسمانی (دقيق و تکنيکیتر فقط، اما به خلاقيت فيلمنامهی قبلی حتی نزديک هم نمیشود) دوباره نشانمان میدهد. موسيقیِ امبیينت و اسپيسِ برايان اِنو در سرتاسر اين اثرِ غمگنانه و محزونِ تازهی جکسن، به يکی از نقاط قوت آن مبدل شده است.
ردپایی از چندلر و دشيل همت توی فيلم هست تا هاکس و هيچکاکِ فيلمساز و کافکا (بهويژه مسخاش) و حتی استفن کينگ از ميان نويسندگان.
فضا و حالوهوای آن جزيره برای ما نيز (درست بهمانندِ مارشال دنيلز) همانندِ دارو و مخدرهاییست که طی ماجرا ازسوی گردانندگانِ آن تيمارستان (با آن اسم معنادار و کنايهآميزش؛ اشکليف) به انواع مختلف به تدی خورانده میشود. درست مثل فيليپ مارلوی خداحافظ محبوبِ من (ديک ريچاردز، 1975) با بازی رابرت ميچِم که وسط داستان بهاش مخدر تزريق میکنند تا سررشتهی کلام جوری از دستاش رها شود يا مثل تمام مارلوهای قصههایمان که با تکميل هر معما انگار قطعهای به پازلِ ناقصِ زندگیِ شخصیاش میافزايد (میکاهد؟!) 
آهنگِ اين روزهايم شده اولين قطعهی آخرين آلبومِ کت پاوِر- قطعهی نيويورک از آلبومِ Jukebox- که در واقع کاوری مستقل و خوشساخت است از قطعهی مشهورِ نيويورک، نيويورکِ ليزا مینهلی در فيلمِ اسکورسيزی. قطعهای که فرانک سيناترای بزرگ هم در 1979 يک کاورِ دريغانگيز و بهيادماندنی از آن اجرا کرده. 
حالا دوباره کاتيا، خاطرهی کهنه اما مسحورکننده، برايم بازگشته، اينبار با قطعهی پاپِ بومیای که برای نيويورک خوانده. هرروز صبح موقع رفتن به محل کار، توی دلِ جنگلی از ماشين و فلز، مفتونِ آن قسمتی از آهنگ میشوم که میگويد؛ «میخوام تو شهری از خواب پاشم که هيچوقت نمیخوابه...». زمانی سمبل و شمايلِ نيويورک، ميان ستارگان سينما و موسيقی مثلا مارتی بزرگ بود يا وودی آلن، دنيرو يا فرانک سيناترا (و حتی نانسی) الان بهنظرم درميان شمايلهای تازه، نورا جونز و همين کت پاور جزو اولينها هستند که متاسفانه نشانهای از هيچکدامشان در اثرِ اپيزوديک و گروهیِ تازه- نيويورک، دوستت دارم- نيست، سوژهی جذابی که متاسفانه اينگونه هدر رفته است.
جایی از شیطان پرادا میپوشد که اندی/ امیلیِ جدید (آن هاتاوی) تازه کارش را در دفتر میراندا پریسلی (مریل استریپ)، سردبیرِ مجلهی مُد راناِوِی شروع کرده، روی یکی از جلسههای انتخاب طرحِ لباس توسط میراندا و دقتش در انتخاب 2 کمربند همرنگ، پقی میزند زیر خنده که؛ «معذرت میخوام، بهنظرم اینا کاملا شبیه هستن، آخه من تازه دارم با این چیز میزا آشنا میشم»، اندی سودای منتقد شدن دارد و تنها چیزی که برایش اهمیت ندارد لباسهایش و نحوهی سِت کردن آنهاست، و حالا «چیزمیز» خواندنِ یکسری طرح لباس ازسوی او که برای میراندا خیلی گران تمام شده، باعث میشود که میراندا بلافاصله پولیور ضخیمِ آبی و از مدافتادهی اندی را نشانه بگیرد و بعد از کلی نطق و فلسفهبافی راجع به خاستگاه رنگِ آبی آن پولیور، با کنایه به اندی بگوید: «تو این پولیور رو همینجوری از کمدت کشیدی بیرون که ثابت کنی با بقیه فرق داری، اما همین رنگ آبی واسه ما میلیونها دلار سود داشته و کلی فرصت شغلی ایجاد کرده، تازه مسخرهتر اینه که فکر میکنی این رنگ رو خودت انتخاب کردی و دنبالهروی مد هم نبودی، اما واقعیت اینه که زمانی افراد همین اتاق این رنگ رو واسه تو انتخاب کردن، اونم به قول تو از لابهلای یه مشت چیزمیز». همینجا به احترام حرفِ حساب خانم پریسلی، کلاه از سر برمیداریم و برای تمام رنگها و طرحِ لباسهای فروشگاههای مارکها و برندهای معتبر (که البته نمایندگیهای رسمیشان توی ایران نوپاست) ارزش قائلیم. طرحهایی که خوشمان بیاید یا نیاید منتخبِ چند نوع نگاه و سلیقهی خاص است، نگاههایی که مسئول جهتدهی به سلایق و علایق ما نیز در انتخابِ پوششمان هستند و خواهند بود.
همواره سعی میکنیم تا از کسانی که دوستشان داریم، لحظهها و تصویرهایی دلخواه و دوستداشتنی در ذهن ثبت کنیم، بههمین خاطر دلکندن همیشگی از اینجور خاطرات، همیشه کار سادهای نیست. حالا تیپ و ظاهر زوجِ گوردون- لویت و دِشانل در 500 روزِ سامر همچه خصیصهای برای ما تماشاگران دارد؛ مقاطعی رَندوم از 500 روز رابطهی تام (لِویت) و سامِر (دِشانل) را میبینیم، طوری که دست آخر فقط پولیور یقههفتِ کوتاه و سادهی تن تام که آنرا با یک پیراهن ساده و سفید، ست کرده و آستینهایش را هم بالا زده و شلوارِ کتانیِ سادهی او و همچنین شومیز و شلوارهای سادهی دِشانل بهخاطر میآوریم. لباسهای نیمهرسمی این 2 شخصیت که هردو توی یک شرکت کار میکنند، از مناسبترین انتخابها برای پوشش ظاهر سرکار (بهویژه شغلهایی که هنریاند) است؛ پولیورهای یقه هفت کوتاه و بلند (که در حاشیهی جلو و سرآستین آن کشباف باریک است)، با بافتهای ریز و سبک و با رنگبندیهای متنوعِ تام که آنها را با یک پیراهن ساده (Regular) و کراواتهای طرحدار ست میکند، همگی در فروشگاههای بنتون و در مجموعهکارهای پاییزی و زمستانیشان موجود است. همچنین کتِ مخمل و اسپرت تام برای شما که عادت به پوشیدن کت در محل کارتان دارید از فروشگاهِ سیسلی/ Sisley (برند مشهور به دخترِ بنتون) قابل تهیه است. 
با این انتخاب ستِ لباسهای تام، هرروز صبح که میخواهید به محل کارتان بروید، توی شیشهی ماشینهای پارکشدهی اطراف خیابان خودتان را هریسون فورد احساس میکنید، ضمن اینکه درعین حال میتوانید با یک آهنگِ پاپ- راکِ پرضرب دهه هشتادی (مشابه همین قطعهی گروهِ هال اند اوتیس توی فیلم) تا خود محل کار، با همراهی افراد توی خیابان، برقصید و احتمالا قطعاتی به سبک و سیاق فیلمهای موزیکال اجرا کنید. همچنان شمایل دِشانل را از تقریبا مشهور (کرو، 2000) در نقش خواهر راکبازِ ویلیام (پتریک فیوجیت) بهیاد میآوریم، دِشانل در نقش سامر، اغلب شومیزهایی دکمهدار و ساده را با شلوار پارچهای (توی آن راههای باریک و عمودی دیده میشود) که کمر پهنی دارد هماهنگ میکند، این ستِ لباسِ ساده و نیمهرسمی و ذاتا دخترانه، در مجموعهی بهاره و پاییزی بنتون قابل تهیه است.
اگر بخت و اقبالتان چیزی درمایههای ویل (هیو گرانت) در این کمدیِ انگلیسیِ شاهکارِ برادران ویتز است که مثلا پدرتان یک آهنگِ بسیار بد و سخیف، سالها پیش ساخته و همان قطعه یکهو گرفته و آهنگ مشهوری شده و از فروشاش نه تنها شما که تا چند نسل بعد از شما نیز تامیناند، همواره میتوانید از نعمت بیمانندِ بیکاری برخوردار باشید و طول روز و ساعتهای آنرا به واحدهای مختص خودتان تبدیل کنید و دائم به زیبایی، ظاهر و کارهای شخصیتان برسید، سبک زندگیِ رویاگونی که آرزوی هرکسیست. ویل همچنین از مخالفان سرسخت این گفتهی مشهور جان بون جووی- خواننده و موزیسین راک- است که «هیچ مردی یه جزیره نیست»، چون با تفکر و روش زندگی او، از وقتی انواع لوازم سرگرمکننده و خانگی به کمک انسان آمدهاند، هرشخصی میتواند توی خانهاش یک جزیرهی پنجستارهی اختصاصی بهوجود بیاورد. اینطوریست که رفتن به حمام، سلمانیِ گرانقیمت و خرید جزو واحدها و کارهای اصلی ویل، طی روز میشوند و او با انواع تیشرتهای خوشگل و متنوع، کاپشنها، بادگیرها و کتانیهایش طی فیلم، درست بهمانند عنوان آهنگ قدیمیای که همراه مارکوس (هولت) روی سن مدرسه و با آن وضع فلاکتبار اجرا میکنند- آهنگ مرا بهنرمی میکشی اثر روبرتا فلَک- ما را از پا درمیآورد. 
بیشتر نمونه تیشرتهای سبک، آزاد یقهگرد و سادهی گرانت طی فیلم در فروشگاههای نایک و آدیداس پیدا میشوند، ضمن اینکه مشابه انواع کاپشن و بادگیرهای او نیز توی همین مارکها بهچشم میخورد. مشکل ویل اما این است که زیادی میخواهد خلاف جهت گفتهی بون جووی رفتار کند و دیگر خیلی جزیره است؛ او که تا اندازهای به مارکوس و خانوادهاش عادت کرده جایی از ماجرا رو به مارکوس میگوید: «شاید بتونم بهات یه کفش خوشگل یا آهنگ خوب معرفی کنم اما کار مهمتر هرگز»، مشابه نمونهکتانیای که ویل برای مارکوس میخرد و یا کتانی پای خود استاد (که چندجا دوربین عامدانه نشانش میدهد) در نمایندگیهای نایک/ Nike بهسادگی تهیه میشود، ضمن اینکه کلاه نقابدار مارکوس هم مارک نایک است. همنشینی مارکوس با ویل، این مردِ جزیرهای، باعث میشود تا ظاهر او از یک تینایجِ هیپی ساکنِ لیورپول دههی 1960 (مشخصا شبیه ظاهرِ جوانی پیت تانزهند گیتاریست The Who) به یک نوجوانِ امروزی تغییر پیدا کند. ویل هم بهجای آنکه بهدنبال باشگاهِ «زوجهای تنها» باشد- او توی این فصل از ماجرا کاپشنی شبیه به مدلهای بوسینی، سرمهای، سرشانه بندکدار و یقه ایستاده پوشیده- رفقا را به جزیرهاش دعوت میکند.
جونو (پیج) اواسطِ ماجراست که خیالاش از سپردن مسئولیتِ نگهداری بچهاش به زوج ظاهرا خوشبخت لورینگ- مارک و ونسا- تقریبا راحت میشود و مدام به بهانههای مختلف مثل نشاندادن تصاویر سونوگرافی بچهی توی شکمش، به خانهی آنها میآید، دنیای جونو با حال و هوای مارک (جیسن بیتمن) جور است؛ آنها سر موسیقیِ گونهی راک دههی 1990 و 1970 کل میاندازند و جالب اینکه جونو از پانک- راک 1977 حمایت میکند، جونو با گیتار لسپاولِ مارک میزند و باهم دوئت مینوازند، مارک به جونو یک ابرقهرمانِ زنِ کمیکبوکهای دههی 1960 (که البته این ابرقهرمان تخیل دایابلو کودی، نویسندهی فیلمنامه است) را معرفی میکند، آنها حتی راجع به اینکه چه کسی استاد فیلمهای گونهی اسلشرِ ترسناک است؛ گوردون لوییس یا آرجنتو، کلکل میکنند. جونو درست لابهلای چشیدنِ طعمِ همین لذتهای همنشینی با مارک- پدرخواندهی احتمالی فرزندش- است که متوجه میشود، مارک نیز مثل خودش هنوز آنقدر بزرگ نشده که بتواند مسئولیت نگهداری از یک بچه را قبول کند، بهقول ونسا (جنیفر گارنر) مارک هنوز تیشرتهایی با مارک و چاپهای بزرگ بهتن میکند و عشقِ «کرت کوبین»شدن دارد، مدل تیشرتِ آستین بلندِ دوتکه و دورنگی که انگار تیشرت آستین کوتاهی را روی تیشرتی آستینبلند و با رنگ روشنتر پوشیده و نمونهی آن در نمایندگیهای سیسلی/ Sisley پیدا خواهد شد. اوضاع و احوال شخصِ جونو هم دست کمی از مارک ندارد، جونو توی این شرایط صورتش را با سیلی سرخ نگه میدارد و جوری رفتار میکند که انگار کلی آدم بزرگ شده، درصورتیکه جونو طی دوران حاملگیاش، از پوشیدنِ شلوارِ جینِ لولهتفنگی، تیشرتها و سوییشرتهای کلاهدارش دست برنمیدارد تا نامادریِ مهربان او، برندا (آلیسن جنی) سرانجام کمر یکی از جینهای جونو را کشباف میکند 
تا مناسبِ وضعیتِ جونو شود، جالب اینکه درست مدل همین شلوارِ دور کمر کشباف، در مجموعهشلوارهای مَنگو/ Mango (شعبهی هایپِراستار) وجود دارد، با این تفاوت که جنس آن کتانیِ مدلِ لولهتفنگیست. سوییشرتهای متنوع و رنگارنگی طی داستان تنِ جونوست، اما یک عکس از او در ذهن ما مانده؛ همانکه روی مبلی راحتی جلوی خانهی بلیکِر (مایکل سِرا) نشسته و دارد پیپ میکشد، نمونهی مشابه این سوییشرتِ مدلدارِ تکرنگ را میتوانید از فروشگاه زارا/ Zara واقع در بازارچه گلستان شهرک غرب تهیه کنید. 
طیِ مسیرِ خودشناسیِ درو اما بههمین سادگی انجام نمیگیرد، او که به قول خودش در ابتدای ماجرا «بیآبرویی» بهراه انداخته و پایش را یک قدم حتی از شکست و سقوط هم آنورتر گذاشته (آلک بالدوین در این فصل که دارد شکست مفتضحانهی طرحِ درو را به سبک خودش بهسر درو میکوباند یک کت مخمل اسپرت تنش است که نمونهی آن در سیسلی وجود دارد)، باید کیلومترها و مایلها سفر کند تا به خودشناسیای تمام و کمال برسد، بههمین خاطر کلر برای درو، نقشهی سفری جادهای ترتیب می دهد که همراه انواع موسیقیست، موسیقیهایی که البته خودش برگزیده و هرکدام دلیلی دارد. درو طیِ این سفر (و همچنین بههنگام آمدنش به الیزابت تاون کنتاکی) همیشه تیشرتهایی کاملا آزاد و بلند (ویژهی پسرانِ قدبلند) با چاپهای بزرگ و درشت به تن دارد، نمونه تی شرتهایی که انگار فقط مخصوص پسرانِ ساکن پورتلند اورگون است. اینگونه تیشرتها را میشود از شعبههای مختلف آدیداس/ adidas تهیه کرد، تیشرتهای آدیداس نیز مانند تیشرتهای سیسلی چاپهایی درشت دارد، با این تفاوت که قوارهی آنها مقداری بزرگتر است.
تلاشهای اندرو پکستون (رینولدز) در پیشنهاد برای رساندن بهموقع قهوهی استارباکس، سر میز رییسش، مارگرت تیت (بولاک) را میبینیم و فورا بهیاد تلاشهای اندی در شیطان پرادا میپوشد برای نگهداشتنِ شغلش میافتیم و از سویی دیگر خط داستانیای که یکنفر برای دیپورت نشدن از آمریکا مجبور است تن به ازدواجی فوری- فوتی و البته اجباری بدهد (و آن یکی هم لابد بهدلیلی اجباری اینگونه ازدواج را میپذیرد) ما را با سرعت نور به پروسهی آشنایی فوری و فشردهی ژرار دپاردیو (ژرژ) و اندی مکداول (برونته) در کمدی رُمانتیکِ حالا خاطرهانگیزِ پیتر ویر، گرینکارت (1990) پرتاب میکند، آنها هم برای آنکه ادارهی مهاجرت دست از سرشان بردارد باید با سلایق و علایق یکدیگر و هرآنچه یک زوج باید دربارهی جزئیات هم بدانند، بهصورت فشرده آشنا میشدند و همینها خودش برای دونفر خاطرهای میشد و تا ابد باقی میماند. حالا پیشنهاد آن فلچر، با کم کردن دوزِ رُمانتیکِ قصه و افزایش میزان کمدیِ آن (و البته نه به جذابیتِ گرینکارت) انتقام سفت و سختی از کارکنان ادارهی مهاجرت میگیرد. مارگرت، ویراستار اجراییِ شیطانصفت و شدیدا عبوس یک کمپانی انتشار کتاب است که اهل کاناداست و یکهو مشکل اقامت در آمریکا پیدا میکند، مشکل بهقدری جدیست که حاضر میشود با کت و شلوار زنانه و رسمیِ محلِ کار، برای ازدواج، جلوی دستیارش اندرو زانو بزند. 
حالا شما هم اگر بهدنبال همچه کت و شلوار رسمی و زنانهای هستید، صرف نظر از زانوزدن برای ازدواج، میتوانید به یکی از فروشگاههای زارا/ Zara برای تهیهی آن مراجعه کنید، درمیان مدل لباسهای این برندِ معتبر (که متاسفانه هنوز نمایندگی رسمیای از آن در ایران نیست) انواع کت و شلوارهای زنانه و مردانهی رسمی و نیمهرسمی موجود است و بهنحوی میتواند کمبود سایر برندها را از این نظر جبران کند. مارگرتِ در این تصویر از پیشنهاد کتِ کوتاهی یقه انگلیسیِ باریک و بلند بهتن دارد که آن را با یک تاپِ دوبندهای که رنگش متضاد رنگ کت و شلوار است سِت کرده، این مدلِ کت بهخاطر برشهایی خاصی که روی سینه و کمرش خورده، گودیِ کمر را میگیرد و کاملا فرم بدن بهخود میگیرد. جالب اینکه مشابه مدل کیف بزرگِ توی دست بولاک در این تصویر نیز درمیان اجناس زارا موجود است. ستِ لباسهای اسپرتِ اندرو اما موقعی که به خانهشان در سیتکای آلاسکا میرسد و دیگر تحت فرامینِ مارگرت نیست، در یک تصویر مشابه مدل تیشرتهای آستیندارِ سیسلی بهتن دارد (نمونهی مشابهِ تنِ جیسن بیتمن در جونو) و در تصویر دیگر اُورکتِ یقه ایستاده با چهارجیبِ مدل پاکتی تناش است که نمونهی مشابه آنرا در رنگهای مختلف میشود در شعبههای مختلف بوسینی/ Bossini یافت.
آخرین روزها نیز که قاعدتا در دل سیاتل (منزل کرت کوبین) میگذرد جوری پراز آرامش جنونآمیز است که میشود با هذیانها و غرولندهایِ بلیک/ کوبین (مایکل پیت) موسیقی ساخت، همانگونه که کامبیز کاهه در مدخلی که دربارهی آن در راهنمای فیلم بهزاد رحیمیان نوشته آورده؛ «تجربهيی در بازسازی و پژواكدادن به صداهای طبيعی و محيطی و تبديل آن به موسيقیست». همهی اینها را نوشتم که بگویم الکس (نوینز) تینایجی بیتفاوت مثل همهی نوجوانهای روزگار ما و بهشدت درونگراست که تصمیم دارد با تقویت قوهی تخیل و تصور خود، انتقام سفت و سختی (به سیاق نوجوانها) از این همه آرامش اطرافش بگیرد. راستش برای همین تیتر این پاراگراف را عنوان آهنگ نیروانا انتخاب کردم؛ عبارتی غیرقابل ترجمه به فارسی که همهی این مفاهیم را در خود دارد. 
الکس اما برای اینگونه انتقامِ خود احتیاج به ردا (که اینجا همان سوییشرتهای الکس است) و پوششی مناسب و برازنده دارد، همچون یک سامورایی که بدون پوشش شایستهی خود نمیتواند و روا نیست مناسکِ مرتبط با شورشهای درونی و برونیاش را بهجا بیاورد. الکس طیِ اسکیتبوردسواریهای دائمی خود در پارانوید پارک و ثبت خاطراتش روی کاغذ، تیشرتهایی کاملا آزاد و کمی بلند، با چاپهای درشت رویش بهتن دارد که مدل مشابه آنها را میشود در فروشگاههای اسپریت یا آدیداس یافت (تیشرتهای بوسینی چاپهای درشت دارد اما به آزادی آن 2 برند دیگر نیست) الکس سوییشرتهای مختلفی میپوشد، یکی از آنها طوسیِ کلاهدار و سادهایست که مشابهاش را میشود در بنتون دید و درجایی دیگر سوییشرت قهوهای کلاه داری پوشیده که حاشیهای کرمرنگ دور کلاهش دارد و نمونهی آن در اسپریت موجود است. الکس جینهای مدل گشاد و کاملا کلاسیک میپوشد که نمونهی آن در فروشگاههای تامی/ Tommy Hilfiger (که متاسفانه نمایندگی رسمی توی ایران ندارد) وجود دارد. الکس با همین نوع پوشش که «بوی نوجوانی میدهد» و با نوشتههای پراکنده و ذهنی خود انتقامِ سردی از محیط اطرافش میگیرد.
خروارها ستایش نثار همهی رنگهایِ غریبی که بانو وینسلت (در نقش کِلِمنتین) طِی این آسیبِ مغزیِ جدی برای جوئل (جیم کری) و البته ما، از آنها به هر طریقی استفاده میکند؛ سوییشرتِ نارنجی، تیشرتِ آبیِ بسیار کمرنگ با حاشیههای نارنجی دور یقه و مارک Love is… آن، دستکشهای بافتنیِ بدون انگشتِ هماهنگ با رنگِ تیشرت و راههای باریکِ قهوهای توی آن، حلقههای فیروزهای روی دستان او، موهای آبی (Blue Rain)، قرمز (Red Menace)، سبز (Green Revolution)، کش موهای آبی و دستبند صورتی و...تمام 50 رنگ احتمالی یا بیشتری که آن کارخانهی تولید رنگ مو دارد و جوئل رو به کِلِم توی قطار میگوید. 
تا کاپشنِ چرم زیپدار، چهارجیب و آستین رِگلانش (کشباف) که دور یقهی آن خزدار است، نمونههای مشابهی در بنتون دارد. جالب اینکه جوئل نیز گاهی طی ماجرا در هماهنگ کردن رنگ لباسهایش همپای کِلِم پیش میرود، مثل آن فصلی که کِلِم را توی ذهنش برداشته برده توی يک جنگلِ غريبِآشنا، جایی که دست عوامل شرکت خاطره پاککنی بهشان نرسد.
اندی (آن هاتاوی) درست از جایی که تصميم میگيرد شغلاش را حفظ کند و دستيارِ ميراندا پريسلی در مجلهی مُد راناِوِی باقی بماند، روحاش را (درست به سبک و سياقی که در عبارت تبليغاتی اين فيلم آمده و تيترش کردهام) به شيطان میفروشد، او سراغ نايژل (استنلی توچی) میرود و میگويد که فکری هم بهحال ظاهر و تيپ او کند. جالب اينکه اندی از تفکری کاملا متفاوت به اين نقطه تصميمگيری در اين مقطع زندگیاش رسيده. اندی مدتی پيش از آن هم با نايژل دراينباره گفتوگویی مبسوط کرده؛ روزی در رستوران مجله و بازهم بهخاطر همان پوليور ضخيم آبیاش، نايژل از سبک انتخاب غذای اندی ايراد میگيرد و با زبان طعنه و کنايه بهاش میگويد که با اين طرز غذا خوردن سايزش از 6 به 14 افزايش میيابد، وسط همين بحثهاست که ناگهان مقداری سوپ موقع خوردن آن روی پوليور اندی میريزد و نايژل بهاش طعنه میزند: «اصلا فکرشم نکن، فکر کنم کلی از اينجور لباسا تو کمدت پيدا میشه»، اندی جواب میدهد: «تا آخر عمرم که نمیخوام تو کار مُد باشم، پس نيازی نمیبينم که ظاهرم رو اساسی تغيير بدم» و درست اينجاست که نايژل ضربهی نهاییاش را به اندی میزند: «شرکت مولتی بيليون دلاری ما هم داره تقلا میکنه که همين طرز فکر رو تغيير بده؛ زيباییِ درونیِ که مهمه». اندی دقيقا بههمين خاطر وقتی نياز به يک تغيير اساسی پيدا میکند، مستقيم میرود سراغ نايژل (مدير هنری راناِوِی). اندی از يک تيپ کاملا کلاسيک و معمولی دخترانه؛ دامنِ نيمکلوش با پارچهی طرحدار و کمر پهن، يک پالتوی کرمرنگِ ساده با يقه انگليسی و کيف و کفشی کاملا معمولی، همراه همان پوليورِ ضخيم و حالا مشهور آبیرنگ، به آن پالتوی سبزرنگِ رسمیِ سرآستين و دور يقه طرحدار میرسد که از کمر برش اريب خورده و مدلدار است، 
پالتویی که نمونهی مشابه آنرا میشود در بنتون يافت اما مارک اصلی بيشتر لباسهای هاتاوی در اين فيلم کار شانِل/ Chanel است که درکنار آن دولچه اند گابانا/ Dolce & Gabbana و همچنين کالوين کلاين/ Calvin Klein نيز همکاری کردهاند. 
عجيب نيست کسی که صبح زود، موقع رفتن سر روزمرگی هميشهاش، پشتِ کتاش عبارت تنفر/ Hate را نوشته باشد و آنوقت اسم بندِ موسيقیاش را بگذارد تقسيمِ لذت يا تقسيمِ شادی/ Joy Division؟ 
کرتيس در 19 سالگی ازدواج کرد، با دبرای 18 ساله (که زندگینامهی يان- Touching from a Distance- را هم او نوشت تا همين کنترل براساس آن کتاب باشد) کسی چه میداند، شايد بهخاطر رُمانتيکبودن و شاعرمسلکیاش، يا برای ترس از تنهایی با دبرایِ شيرين اما سنتی (و از هممحلهایهايش در هاردزفيلدِ مککلسفيلد) ازدواج کرد، پيش از تشکيل بندِ راک دادن با رفقايش برنارد سامنر و پيتر هوک و شهرت و اين حرفها. کلا استاد عجله داشت برای همهچيز. میدانست که خواهد ترسيد و دوام نخواهد آورد؛ او «کنترلش را از دست داد» و مديريت زندگی از کفاش رفت، بههمين سادگی. میترسيد و بههمين خاطر با خودش عهد بست (و بعدها به خصيصه و عادتش موقع اجرا مبدل شد) که دستهايش را آنطور موقع اجرا حرکت بدهد، بازهم کسی چه میداند، شايد بهخاطرِ چشيدنِ طعم لذت و سرخوشی اجرای راک در فرم و حالت نهاییاش و يا اينکه میخواست اين سرور و شادی را به تماشاگران سِحر و افسونشدهاش منتقل و تقسيم کند. 
بعد از مدتها سرانجام دوباره خواب ديدم. اصلا انگار خوابدانم پاره شده يا بند آمده بود پيش از اين. باعثِ اين جوشش دوبارهی رؤيا هم کتابی بود که برای سپيدهی قندوعسل عيدی گرفته بودم؛ غولِ بزرگِ مهربان/ The BFG اثر رولد دال با ترجمهی بسيار خوبِ محبوبه نجفخانی (نشر افق). 
واقعا نمیدانم چرا اعضای آکادمی اسکار، بازیِ ظريف و شايستهی مايکل استولبرگ (در نقش پروفسور لری گاپنيک) را حتی لايق نامزدی اسکار هم ندانستند. برادران کوئن، در اين يکی تمام شاخصههای گروتسکواری که توی بارتون فينک، جلوی خلاقيتِ بارتون را میگرفت (مثل گرمای لعنتی آن هتل و يا بلندشدن همينجوری و بیخودی چسبِ کاغذديواری اتاق بارتون) حالا به مسائلِ شديدا روزمرهی لری گاپنيک تبدیل کردهاند، شاخصههایی که جلوی اعتماد بهنفس و تصميمگيری نهاییاش ايستاده. يک مردِ جدی روايتِ پايان دنيایی برادران کوئن است صدالبته به سبکوسياق خودشان.
سیروان خسروی، با شناخت زیادی که از اخلاقش دارم جزو معدود موزیسینهای پاپیست که بهرغمِ قاتیشدن ناگزیرش با بازار و تجارتِ گونهی پاپ، آنهم از نوع بدنهایش (گونهپاپِ بدنهای بهنظرم پاپِ شديدا مصرفی مدشده در اینروزهاست، موسیقی پاپ عکس روی جلد مجلات و ترانهی عنوانبندی سریالها، گونهپاپی که مخاطب از او فقط صدا و سیمایی زیبا میخواهد، گونهای که متاسفانه به همت ما روزنامهنگاران پاگرفته، مخاطب این گونه پاپ فقط دلش میخواهد با خواننده ترانه و شعر را زمزمه کند، غافل از اينکه موسيقی پاپ در هيچکجای دنيا «فقط» اين مؤلفهها نيست)، بسیار روی اینجور جزئیاتِ کار حرفهای خود وسواس بهخرج میدهد، چهبسا تنها ایرادِ اساسیام به کار حرفهای سیروان خسروی، همین قاتیشدن با سبک پاپِ بدنهایِ این سالها و کلانداختنهایِ شیطنتآمیز و گاهی حتی بامزهاش با این اهالیست، خصیصهای که از دید خیلیها درکل بهسود سیروان بوده است. او در اولین گفتوگویی که بعد از انتشار اولین آلبومش- تو خیال کردی... و برای هفتهنامهی همشهری جوان شمارهی 106- با او انجام دادم (با تیتری که بسیار دوستش دارم و سیامک رحمانی هم نگهاش داشت؛ نمیخوام که با تو همصدا بشم) مدام تاکید میکرد که؛ «گاف نمیدهم». حالا تمام شرایط مهیا بود تا سیروان یک سوتیِ نافرم در کارنامهاش ثبت کند...
فقط میماند آره، آره خواستنهای دائمی جمعیت از سیروان و اجرای دوبارهی این قطعهی شاد توسط گروه که بههمان خصیصهی (به زعم من بهزیان و بهعقیدهی همهگان و فکر کنم خودش، بهسود او) علاقهی سیروان به عضوی از موسیقی حال حاضر پاپمان بودن، برمیگردد، نکتهای که از همان اولین آلبوم سیروان- تو خیال کردی بری...- و با قرار دادن آهنگِ «ششوهشتی» (و البته انصافا خوشساخت) بهار من بهعنوان قطعهی آغازینِ آلبوم، یکطوری نمود داشت. بههرحال اولین کنسرت سیروان در مجموع ختم بهخیر شد، اجرایی که گمان میکنم بسیار آگاهانه و عامدانه برای هر قشری (از مخاطب خاص گرفته تا خیلی عام)، چیز دندانگیری داشت. برای من اما که جنس صدای کیبورد (و ظاهر و مدل موهای) رضا تاجبخش و همچنین لحن ریتمگیتار (و همچنین مدل موها و اصلاح صورت) نیما رمضان و تکنیکهای اساسیِ نوازندگیِ بابک سعیدی کافی بود تا به خاطرهی اجراهای دوستداشتنیِ پاپ- راک اواخر دههی 1980 یا اوایل دههی نود مثلا پرتاب بشوم (مثل اجراهای تمیز برایان آدامس یا مثلا اجرای جرج مایکل در بزرگداشت فردی مرکوری). حالا با خیال و وجدانی آسوده به خانه برمیگردم تا بعد از نوشتن این یادداشت، بنشینم پای ادامهی نقشآفرینیِ معرکهی جف بریجز (در نقش بد بلیک، خوانندهی کانتری افولکرده) در قلبِ شوریده. در این قصه هم گویی بد بلیک (لبوفسکیِ بزرگ ما) خواننده و موزیسینِ پیر افسانهای به جرقهای، تلنگری چیزی برای درخشیدن نیاز دارد.
خُب رفقا، سرانجام وصلتِ 2 سالهی بيگلو و کمرون (فقط از 1989 تا 1991) جواب داد؛ طی اين 2 دهه- و جالب اينکه اين زوج بهطرز عجيبی فقط در ابتدا و انتهای دههها فيلم ساختهاند، مثل يک ترس غريب از پايان دنيا که در قصههایشان هم جاریست- جسته و گريخته بارقههایی از تفکر آنها را ديدهايم، مثلا در روزهای عجيبِ کاترين بيگلو (با داستان و فيلمنامهی کمرون در 1995) که نئونوآریست پايان دنيایی و قصهی اَوِتار با اجازهتان اصلا از همانجا میآيد؛ جایی از روزهای عجيب، رَف فاينس که توليدکنندهی تصويرهای پلیبک/ بازنواخت است يکی از همين دنياهای مجازیاش را به يکی از رفقای فلج و روی ويلچرش تقديم میکند، تصوير پلیبکی که آن دوست فلج قرار است حساش کند، فردیست که دارد کنار ساحل میدود و از نعمت پاهای خود (بهصورت مجازی البته) لذت میبرد. 
پس میبينيم که عملا نوع نگرشِ بيگلو و کمرون، درهم تنيده شده و جداییناپذير است و تنها تفاوتِ آن نوعِ جهانبينی و رویکردِ سياهِ بيگلو به ماجراها و از آنسو تفکرِ هاليوودی و همراه با هپی اندينگ/ پايانِ خوشِ غالبِ کمرون است که عملا تفکر اين زوجِ ديرآشنا (که من را بسيار ياد زوجِ شان پن و کاترين مککورمک در وزنِ آبِ بيگلو (2000) میاندازند) را از يکديگر سوا میکند. درواقع میشود گفت که تفکر و جهانبينی اين زوجِ عجيب، دو روی يک سکه است. نکتهای که برای زوجها ثابت شده زير يک سقف دافعه ايجاد میکند!